BJÄLLERHULT

Wanneer ik door het Zweedse dorpje Bjällerhult wandel, heb ik altijd het idee in een tijdmachine te zijn gestapt. Zodra ik voorbij de plaatsnaambord loopt, ga ik voor mijn gevoel minimaal 100 jaar terug in de tijd. Mijn filosofische én fantasie gedachten worden altijd geprikkeld wanneer ik naar de welbekende rode houten huizen kijk. Op die momenten besef ik weer hoe gemakkelijk mijn dagelijks leven geworden is dankzij de moderne voorzieningen die ik tot mijn beschikking heb. Hierdoor heeft het dorpje inmiddels een speciaal plekje in mijn hart gekregen. Graag neem ik je dan ook mee naar Bjällerhult!

Midden in het bos van Bjällerhult vind je een erf met daarop een rood geverfde houten schuur waar naast de oude waterput oma’s servies nog in het gras ligt. Onder de kop en schotels staat ‘made in China’ gegraveerd en nu ligt het hier in Zweden. Het meeste servies is helaas al kapot en ik vraag me weleens af hoe het laatste moment eruit heeft gezien, voordat de kop en schotels hier op de grond terecht zijn gekomen.

Tijdens mijn laatste bezoek heb ik de buitendeur van de schuur dicht gedaan, enerzijds voor de dieren en anderzijds om te kijken of iemand anders nog weleens op het erf langskomt. Zoals je op de foto ziet is de deur weer open gemaakt. Ik ga er daarom vanuit dat iemand nog verantwoordelijk is voor deze plek.

Tijdens mijn wandelingen denk ik regelmatig aan de mensen die hier ‘back in the olden days’ hebben geleefd. Het bevolkingsregister van ons eigen ‘dorpje’ gaat terug tot het jaar 1600, daarom ga ik er een beetje vanuit dat in dezelfde tijd ook mensen in Bjällerhult hebben gewoond.

Wanneer ik voorbij de huizen en weilanden wandel, probeer ik me een voorstelling te maken hoe het leven hier in de voorgaande eeuwen er mogelijk heeft uitgezien. Dit zal vast niet altijd makkelijk zijn geweest, zeker als je bedenkt dat Nederland pas in 1886 stroom tot hun beschikking kreeg en wellicht dat ze hier op het Zweedse platteland nog langer moesten wachten… De bewoners waren aangewezen op natuurlijke hulpbronnen en moesten bijvoorbeeld wel bomen kappen om vervolgens het hout te gebruiken voor het bouwen van huizen of het stoken van houtkachels om warm te blijven. Hout was echt essentieel in het dagelijks leven. Door dit inzicht heeft deze ‘stadse meid’ nog meer dankbaarheid voor de bomen gekregen, want zonder hout had de mensheid het leven op aarde heel anders moeten aanpakken.

Om hier op het platteland te leven was naast hout ook water belangrijk. De meeste huizen hebben daarom een eigen waterput naast de woning staan. Het water werd dan eerst uit de waterput gehaald om het vervolgens op te warmen boven het haardvuur. Daarna werd het bijvoorbeeld gebruikt om een bad/emmer te vullen om jezelf samen met het gezin te kunnen wassen. Alleen al de tijd die hier in ging zitten dat kun je bijna niet voorstellen èh. Als ik dan na een wandeling mijn Social media open en vervolgens wordt overspoeld met dansvideo’s gecombineerd met de laatste modetrends. Kan ik bijna niet bedenken dat dit vroeger voor heel veel mensen normaal was óf nog steeds is. Stiekem vraag ik het me weleens af of de ‘moderne mens’ wel flexibel genoeg zou zijn om weer ‘zo’ te kunnen leven. Stel je eens voor of jij dit nog zou kunnen? Alleen al het idee hoe ze dit vroeger met het verkrijgen van voedsel deden en je destijds niet over ontelbaar veel voedselproducten beschikte, maakt dat ik weer besef hoe verwend ik ben opgegroeid.

Tegenwoordig vinden sommige mensen ‘Off Grid’ misschien wel een hippe manier van leven, maar in feite is dit een zelfde soort levenswijze als hoe de mensen vroeger moesten (over)leven. En dan ook nog eens zonder zonnepanelen of windmolentjes. Ik bewonder de mensen die hier op het platteland hebben gewoond zonder moderne voorzieningen of supermarkten met kant en klare producten om de hoek. Stel je alleen de wintermaanden maar eens voor. Deze mensen zijn in mijn ogen echt ‘bad ass’ en waren pas echt zelfvoorzienend. Wat had ik graag van hen vaardigheden willen leren hoe je bijvoorbeeld het beste moestuin-groenten kunt inmaken, welk houtsoort je het beste kunt gebruiken voor meubels of welk recept zij gebruikte om de wilde bessen uit het bos om te toveren tot jam. Zoals je leest; het blijft me intrigeren.

Mocht je het leuk vinden om mee te lezen? Dan kun je jouw e-mail adres hieronder (gratis) achterlaten bij het icoontje ‘+Volg’ van de blog. Dan krijg je een melding in je inbox wanneer ik een nieuwe blogpost upload op mijn website.

Veel liefs,
Elcke