VLIEGENSVLUG NAAR HUIS

Het is zo’n moment tijdens de vlucht dat de tijd veel te langzaam gaat, je een roetzwarte thee geserveerd krijgt en de peuter die voor je zit niet stopt met janken. You know what i mean, right?!

Natuurlijk stootte de stewardess ook nog even met haar bibs tegen mijn elleboog, waardoor de hete thee over mij heen druppelde. Werpt de ouder van het krijsende kind mij al staande een wanhopige blik toe. En zo verschijnt er automatisch een plastic glimlachje op mijn gezicht.

Vliegen is niet bepaald mijn favoriete hobby, ik kan altijd wel ergens over klagen. Zo ook over de salade die er 30 minuten na het uitdelen smerig uitziet. Of de lange tijd waarin ik samen met allemaal hoestende, ruftende en uiteindelijk stinkende mensen opgesloten in een ruimte zit. De airco die over mijn smoel blijft blazen, waardoor ik een pet draag om te voorkomen dat mijn mond en ogen uitdrogen. Met als gevolg dat mijn ‘look’ niet meer te redden valt. En als je denkt het eten zal wel een hoop goedmaken, nou vergeet het maar.
Eindelijk komen daar de belegde broodjes en het enige dat de dames in mantelpakjes uitdelen is de smaak turkey met cheddar, getverderrie!! Dat hoef ik dus echt niet. Met een knorrende maag probeer ik mijn gedachten af te leiden van de vreselijke ellende waar ik momenteel in verzeild ben geraakt.

homelessbanner_0

In mijn gedachten denk ik ook weer even terug aan de daklozen in Californië. Het is me opgevallen dat de hashtag ‘groenmoetjedoen’ ineens een hele andere dimensie kreeg. Verloren zielen die met hun ‘capsule wardrobe’ door de steden dwalen. Een tiny house is een kasteel. Minimalisme is voor hen een noodgedwongen feit. Recyclen kunnen ze als de beste en tweedehands is gewoon. Waarschijnlijk zijn ze onbedoeld de ‘groenste’ bewoners van de wereld.

Het is voor mij confronterend om te realiseren dat zoveel mensen momenteel een simpeler groenleven ambiëren. Een leven waarbij ze met hun mogelijkheid tot overconsumptie een wens hebben dit af te ‘leren’. Terwijl de daklozen ongewenst duurzaam leven. Zij hebben geen keuze.

Ik zie de daklozen nog voor me. Ze zijn jong, oud, dik, dun, verzorgd, vies, grappig, verdrietig, dierenvriend, einzelgänger, gokverslaafd, alcoholist, of gewoon een pechvogel. Allemaal individuen, mogelijk verlangend naar een leven van een doorsnee persoon.

home

‘Stel je dus niet zo aan El, eigenlijk valt alles wel mee’, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik in een veel te grote Jumbo Jet weer terug naar Nederland cruise.

Liefs, Elcke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s