CHOCOLAATJES GROEIEN AAN DE BOOM

Wanneer ik de woonkamer van de bewoners binnenwandel en ze allemaal gedag zeg. Zet ik de tas met natuurschatten op tafel. Langzaamaan begin ik over het thema Herfst te kletsen. Ik vertel dat het alweer Oktober is en de Herfst van startis gegaan. De bladeren verkleuren en vallen van de bomen. Kijk maar eens naar buiten stel ik voor.

Ik pak glazen schaaltjes uit de kast en grijp naar de eerste schatten in de tas. Eerst pak ik de kleine nootjes met een hoedje die nog aan het takje vastzitten. Ik stel de vraag “weten jullie wat dit zijn?” en zeg er achteraan, “maar dit is wel een moeilijke vraag hoor”.

De bewoners kijken me aan en geen van allen hebben een idee wat ik in mijn handen vasthoud. Dan zeg ik “dit zijn eikels” waarop de een lacht en de ander zegt dat ik niet mag vloeken. Ik leg de eikels lachend in het glas en ga verder met het uitpakken van de tas.

Bij het zien van de tweede noot denkt iedereen dat ik chocolaatjes heb meegenomen! Helaas moet ik ze teleurstellen en ik leg uit dat het om kastanjes gaat. Geen tamme kastanjes maar paardenkastanjes, deze zijn giftig en kan je in tegenstelling tot de tamme kastanje absoluut niet eten! Dus mijn missie is om deze kastanjes zo ver mogelijk bij de bewoners uit de buurt te houden, want het zijn geen chocolaatjes. Nu niet en over 5 minuten ook niet.

Om de bewoners tegemoet te komen, zoek ik uiteraard wat lekkers bij de koffie en thee. Dit keer is het Spekkoek die gisteren meegebracht is door de familie van een bewoner.

De bladeren en takjes met groen mos, worden wel direct herkent en met de nodige “o’s en de a’s”, wordt het bewondert. “Wat is de natuur toch mooi eh” zegt een bewoner en anderen beamen dit.

Vragen over vroeger worden uiteraard ook gesteld. Vele vertellen dat ze vroeger ook met hun kinderen kastanjes en eikeltjes hebben geraapt of wandelingen in het bos maakte. Een enkeling weet nog de locatie te vertellen, zoals de Soester duinen of een park in Utrecht. Anderen schudden hun hoofd en zeggen het echt niet meer niet weten.

We rijgen later ook pinda’s aan een touw voor de vogels, althans dat doe ik. De fijne motoriek om een naald door de pinda’s te rijgen, is voor de meeste al een onmogelijke opgave geworden. Maar ik geef aan dat dit helemaal niet erg is en ze nu rustig mogen toekijken hoe deze ‘jonge spruit’ het werk doet. Tips of aanwijzingen zijn van harte welkom.

Wanneer de pindaslinger af is, vraag ik om goedkeuring en die krijg ik. Ik mag de slinger ophangen in de tuin.

“Zo”, zeggen we dan, hebben de vogeltjes ook iets lekkers om te snacken deze winter.

Liefs, Elcke

3 gedachtes over “CHOCOLAATJES GROEIEN AAN DE BOOM

  1. Na het lezen van het manifest van Hugo borst in de AD van 15 oktober 2016 over de schrijnende ouderenzorg, lees ik met heel veel plezier jou mooie blog over je werk met demente mensen, daar krijg ik weer een glimlach van.
    Als wij allemaal zo ons steentje bij drage en de overheid wil ook daarin mee werken om de werkdruk van iedereen in de ouderenzorg werkt te verlichten. kan echt iedereen van de hersft genieten of je nu nog zelf in je lente jaren of zomer jaren MAAR zeker in de herfst van je levens jaren zit.

    Top, Elcke!

    Liefs, Marian

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s