@NEBAINI_ANGIE

Hoe mijn leven 4 jaar geleden veranderde van een lui bankzittende jongedame naar een hardloopverslaafde met een obsessie voor voeding.

trlove4 jaar geleden begon ik met hardlopen. Ik zocht een sport die ik samen met mijn duitse herder Nestor kon gaan beoefenen en zo begon mijn hardloop-carrière. Het was ook in de tijd dat ik bewuster ging eten, ik wilde namelijk wel wat kilootjes kwijt, zoals heel veel meer vrouwen dat ook graag willen, nietwaar? Tevens wilde ik ook gelukkig zijn met mijn lichaam, ik besefte maar al te goed dat ik blij moest zijn met mijn lichaam mede omdat ik redelijk hersteld was na mijn auto ongeluk waarbij ik een whiplash had opgelopen. Na mijn auto ongeluk heb ik ruim een jaar therapie gehad, gelukkig kan ik nagenoeg alles weer, behalve lang in dezelfde houding zitten, want dan krijg ik rug & nekpijn.

halvemara1

Na ruim een jaar weinig tot niets aan lichaamsbeweging te hebben gedaan, op de oefeningen na die ik kreeg van de fysiotherapeut, moest het roer om vond ik. Dus zo begon ik met hardlopen, wat minuten werk was, maar ik gaf niet op. Ook mijn eet patroon gooide ik om, zo at ik om de 2 uur iets kleins, en dan natuurlijk ontbijt, lunch en avondeten niet te vergeten, dat ging heel erg goed, de getallen op de weegschaal daalde langzaam maar zeker.

Van een lui bankzittende jongedame veranderde ik in een hardloopverslaafde en ook het eten begon steeds meer mijn leven te beheersen. Ik raakte verslaafd aan het afvallen, ik was apetrots als er weer wat pondjes af waren. Mijn avondeten at ik niet meer van een normaal bord, maar van een ontbijt bordje wat ik voor de helft vulde, en ook dat at ik dan vaak niet volledig op. Mensen in mijn omgeving begon het steeds meer op te vallen, maar als ze er naar vroegen hield ik dat af, ik was goed bezig vond ik zelf. Helaas had ik steeds vaker een sombere bui, ik had nergens zin meer in en eigenlijk alle dagelijkse taken waren teveel, tevens hield ik mensen uit mijn omgeving op afstand, ook verloor ik de interesse in mijn omgeving. Het kon me werkelijk niet meer zoveel schelen wat er om mij heen gebeurde. Ik stortte me des te meer op sport & voeding, het werd echt een obsessie.

“Ik ging een heel behandeltraject in, een behandeltraject die ik samen in ging met mijn grootste steun en toeverlaat, Nestor!”

Ruim een half jaar heb ik met dit afschuwelijke gevoel rond gelopen, het ging ook bijna ten kostte van mijn relatie, die bijna strandde. De stap om naar de huisarts te gaan was groot, maar de stap was nog groter toen hij vond dat ik naar de psycholoog moest, toch maakte ik een afspraak. Bij de psycholoog kreeg ik diverse onderzoeken, en kreeg daar uiteindelijk de diagnoses depressie, PTSS (posttraumatische stress stoornis) en NAO eetstoornis. Dat was me nogal wat…

Ik ging een heel behandeltraject in, een behandeltraject die ik samen in ging met mijn grootste steun en toeverlaat, Nestor! Hij was degene die me blij maakte, waarvoor ik me in de ochtend toch aankleedde om naar buiten te gaan, hij die gekke streken uithaalde waar ik me weer heel eventjes gelukkig door voelde. Wat ik me niet besefte was dat het ook ontzettend zwaar was voor mijn vriend. Die van de zijlijn toe ‘moest’ kijken, maar wel zijn uiterste best deed om mij er boven op te helpen. Nu ik dit schrijf bekruipt mij weer een schuldgevoel dat hij dit heeft moeten mee maken, maar ook besef ik dat ik hier ook niet om gevraagd heb.

“Ik heb ruim een jaar therapie gehad en daarbij een enorm zware strijd met mezelf gevoerd.”

Tijdens mijn behandeling bleef ik sporten, ik vond het wel onwijs moeilijk om mijn eetpatroon om te gooien, maar dat was een eis van de psycholoog. Ik vertrouwde haar volledig, en het voelde echt heel erg fijn om mijn gevoelens daar op tafel te leggen. Naast het praten met haar, kreeg ik ook EMDR therapie, dit is een van de meest effectieve therapievormen om PTSS te verminderen. Deze behandelingen waren onwijs zwaar, mede omdat je daarbij de traumatische ervaring weer terug haalt, wat bij mij dingen uit de jeugd zijn geweest, onder andere een aanranding op 13 jarige leeftijd. Het is erg heftig om deze gebeurtenissen opnieuw te ‘beleven’ . Na zo’n EMDR behandeling was ik vaak dood op, ik zocht troost bij Nestor die hij mij ook gaf. Vaak gingen we daarna het bos in, om te wandelen, of om een rondje te gaan hardlopen.

Ik heb ruim een jaar therapie gehad en daarbij een enorm zware strijd met mezelf gevoerd. Soms wonnen de gedachtes om in mijn oude patroon te vallen, dus weinig tot niets eten, boos zijn op de omgeving en mezelf afsluiten, maar steeds vaker kon ik het aan om die gedachtes weg te zetten en er overheen te stappen.

trlove

Na dat jaar kwam de eigen ‘ik’ weer terug, sterker dan ooit, ik heb mijn strijd tegen de depressie, PTSS en de eetstoornis gewonnen, en hoe fijn voelt dat ?!?! Ik zit nog niet op mijn oude gewicht van voorheen, maar dat hoeft ook niet, het gewicht wat ik nu heb is een gezond gewicht en daar gaat het om. Hardlopen doe ik nog steeds, nog redelijk vaak met Nestor maar niet zulke lange afstanden meer omdat hij dat lichamelijk niet meer aan kan, maar genieten doen we nog volop samen. De gebeurtenissen van vroeger zijn niet vergeten, maar nu zijn het slechts nare herinneringen en beheersen ze mijn leven niet meer. En mijn vriend? Wij zijn nog altijd samen en zielsgelukkig, blij dat hij mij altijd is blijven steunen.

Groetjes, Angie

@nebaini_angie
www.runningwithnestor.wordpress.com