@lindaloveschocolate

Aan mij de eer om de allereerste gastblog te mogen schrijven op de website van de groene zus! Wat leuk! Laat ik me even aan jullie voorstellen.

Ik ben Linda, 44 jaar en woon aan de rand van een dorp in de Achterhoek. Samen met mijn man heb ik een dochter, Maj van 9 en een zwarte labrador, Guus van bijna 12.

Guus_2

Samen met Guus wandel ik elke dag. ‘s-Morgens rond 07.00 uur lopen we samen weg voor het eerste rondje van de dag en genieten we van het ontwaken van de wereld. Ik ben dan ook blij dat het weer voorjaar is. Voor en na het werk kunnen we weer lekker het buitengebied lopen. Het leuke aan wandelen is dat je van alles ziet onderweg. De eerste blaadjes aan de bomen, een eekhoorntje dat de boom in rent zodra hij je ziet of een specht, druk bezig met het kloppen tegen de boomstam.

“Soms neem ik mijn dochter mee en dan praten we over van alles en nog wat.”

IMG_2157Als kind namen mijn ouders mij en mijn zusje mee de bergen in, waar we van alles leerden over de natuur. Liever was ik toen naar de zee gegaan, maar als ik er op terugkijk denk ik dat die tijd wel bepalend is geweest voor de manier waarop ik nu naar de natuur kijk. Ik probeer mijn dochter ook respect voor de natuur en de liefde voor dieren mee te geven. We zijn nu volop bezig met de moestuintjes van de Albert Heijn. Of het lukt weet ik niet, maar ik leer haar in ieder geval dat groenten niet uit een fabriek komen.

Sinds februari vorig jaar ben ik vegetariër. Dat was een idee waar ik al lang mee rondliep, maar nooit serieus werk van had gemaakt. Totdat ik op Instagram geïnspireerd werd door vegetarische groene zusters. Ik eet dus geen vlees meer en dat bevalt me uitstekend. Mijn man en dochter eten nog wel vlees, maar 2 a 3 dagen per weken eten zij net als ik vegetarisch.

Het vlees dat ik voor hen koop haal ik bij een kleine, biologische boerderij een dorp verderop. Daar zie je een stuk of 10 varkens met elkaar lekker wroeten in de modder, hebben de kippen vele vierkante meters per kip tot hun beschikking en mogen de 20 koeien hun horens gewoon houden. Ook krijgen deze dieren geen antibiotica toegediend. Mijn maag draait zich om als ik zie hoe mensen met dieren kunnen omgaan, alsof het leven van een dier geen waarde heeft. Herkennen jullie dat? Ik hoop het wel.

Nou, genoeg over mij. Veel nieuwsgieriger ben ik naar jullie verhalen. Wie neemt het stokje van mij over?

Groene groetjes van Linda